Fringe Review Award voor 'Waarom het kind in de polenta kookt'
De voorstelling 'Waarom het kind in de polenta kookt' die op 7,8 en 9 september 2011 in het Ostadetheater speelde op het Amsterdam Fringe Festival is onderscheiden met de 'Independent Fringe Review Teapot Award for outstanding theatre'!!! Lees de 5 sterren recensie hieronder.
Fringe Review:
Waarom het kind in de polenta kookt
Low Down
Theatergroep Mamaliga maakt onder leiding van regisseuse Dorothea Nikiporczyk de voorstelling Waarom het kind in de polenta kookt. Een soloperformance die het verhaal vertelt van een meisje uit een Roemeense circusfamilie. Haar vader is clown en amateurfilmmaker. Haar moeder doet een act waarbij ze aan haar haren hangt. De voorstelling is gebaseerd op een boek van Aglaja Veteranyi en is prachtig van taal. Actrice Ioana Tudor neemt het publiek mee op de levensreis van het meisje.
Review
Het decor van de voorstelling bestaat uit een bed, een stoel en een kast. Aan het plafond hangt een lange lap stof die dient als hangmat en circusattribuut. Waarom het kind in de polenta kookt begint in het donker. In de hangmat zit het meisje met een zaklamp. Soms verlicht ze de doeken of een deel van het toneel, dan weer haar gezicht. De tekst die het meisje spreekt geeft de belangrijkste thema’s van haar leven weer: Het ontbreken van een thuis en de angst voor de dood.
De voorstelling is een monoloog van één actrice, die een wereld met veel meer dan één personage weet op te roepen. Het acteerwerk van Ioana Tudor is zeer overtuigend. Ze vertelt en speelt het verhaal op dynamische wijze en ze is geen moment voorspelbaar. Het meisje gaat van het circus naar een tehuis. Haar moeder krijgt het ongeluk waar het meisje altijd al voor vreesde en kan haar act in het circus niet meer opvoeren. Ze haalt het meisje uit het tehuis en maakt een prostituee van haar. De al donkere sfeer wordt ineens zwart. We kunnen niet meer lachen om de act van het meisje wanneer ze opkomt met een blonde pruik en een weinig verhullend kostuum, haar onschuld in deze situatie is pijnlijk confronterend. De vormgeving van de voorstelling draagt op ingenieuze wijze bij aan de vertelling. Het meisje tekent met krijt een lijk op de vloer. Ze schrijft haar familiehistorie op de muur, waarvan het belangrijkste aspect is dat ze zelf nooit kinderen wil. Ze doet haar haren aan een haak en rent rondjes over de speelvloer, zodat ze lijkt op haar moeder tijdens haar circusact. Het decor past goed bij het verhaal en biedt allerlei mogelijkheden voor de vertelling. De belichting draagt bij aan de grimmige sfeer die het stuk heeft. De prachtige taal geeft de voorstelling een extra dimensie. Het verhaal is fijn verweven, voortdurend keert informatie in een andere vorm terug.
Het enige mogelijke punt van kritiek op deze voorstelling is het slot. De voorstelling lijkt drie eindes te hebben waaruit de makers niet hebben kunnen kiezen. Eerst vertelt het meisje op emotionele wijze dat ze haar hond vermoord heeft. Dit lijkt de ultieme uitkomst van haar verstoorde bestaan. Vervolgens vertelt ze over haar re-integratie en een gesprek met een beroepsadviseur, die medelijden met haar heeft omdat ze niet kan lezen en schrijven. Tot slot wordt een film getoond van een koorddansende man. Deze scènes zijn alle drie sterk, maar achter elkaar geven ze de voorstelling een overbodige vertraging. Kiezen voor één van deze opties zou misschien leiden tot een krachtiger slot, ze geven alle drie de tragiek van het meisje treffend weer.
Wanneer de voorstelling eindigt durft het publiek niet te applaudisseren, uit angst de gecreëerde spanning te doorbreken. Hoe verder we in het verhaal geraken, hoe meer we ademloos kijken en luisteren naar het verhaal van het meisje. De prachtige tekst, het weergaloze spel en de steeds grimmigere sfeer maken Waarom het kind in de polenta kookt een zeer indrukwekkende en aangrijpende voorstelling.
Reviewed by Heleen de Hoon 9 September 2011
WWW.FRINGEREVIEW.CO.UK >
WAAROM HET KIND IN DE POLENTA KOOKT >